Osamu Dazai - Öğrenci Kız

Bir erkek, bir genç kızın günlüğünü neden merak eder?

Son zamanlarda tüm çabamı okuma alışkanlığımı kaybetmeme üzerine harcıyorum. Hayat nankör azizim... Diyeti bıraktığın gün kilo almaya başlar, sporu bıraktığın gün hantallaşır, hele ki okumayı bırakıp ekran kaydırmaya başladığın gün tam anlamıyla aptallaşırsın.

​İşte tam bu düşünceler içerisinde yoğrulurken, Osamu Dazai’nin Öğrenci Kız kitabını isminden ötürü bir Japon gençlik romanı sanarak okumaya başladım. Temel merakım şuydu: Dışarıdan bakıldığında disipliniyle mükemmel görünen bir toplum, okul çağındaki gençlerine nasıl romanlar servis ediyordu? 

​Karşılaştığım bu güzelim novella ise sıradan bir kızın sabahtan akşama kadar geçen tek bir gününden oluşuyor. Sanki biri günlüğünü yırtıp yapraklarını rüzgarda savurmuş da önünüze tek bir sayfası düşmüş gibi...

​Çok sıkıcı diyemem ama sarsıcı bir şekilde etkileyici de değil. Yine de okuması kolay, insanı yormayan bir kitap. Belki de bir erkek olarak anlatılanları tam anlamıyla içselleştirememiş olabilirim. Bu yüzden kadın okurlar için çok daha doğru ve yakın bir tercih olacaktır.

Geçim Derdi Olmayanın Varoluş Sancısı: Oblomov, C. ve Daisuke

 

Natsume Sōseki’nin Ardından romanını bitirdiğimde, zihnimde dönüp duran o tanıdık hisle baş başa kaldım: Biz bu adamı daha önce nerede görmüştük? 

Kitabın başkarakteri Daisuke’yi okurken aklım hemen İvan Gonçarov’un Oblomov’una ve Yusuf Atılgan’ın Aylak Adam’ındaki C.’ye kaydı, çünkü bu üç adam bambaşka coğrafyalarda yaşasalar da aslında aynı ruhun çocukları. Hepsini ortak bir paydada buluşturan o büyüleyici ayrıcalık, geçim derdinden tamamen muaf olmaları; yani ekmek kavgası gütmedikleri için hayatı yaşamak yerine dışarıdan izleme lüksüne sahip olmaları.

​Oblomov derebeylik mirasıyla yatağından çıkmazken, C. babasından kalan parayla ayarlanmış toplumun sokaklarında yabancı bir gezgin gibi dolaşıyor; Daisuke ise Meiji dönemi Japonya’sında ailesinin harçlığıyla odasında kitap okuyup parfüm koklayarak sisteme pasif bir başkaldırı sergiliyor. İnsanlar rızkını kazanmak için koştururken bu üçlü, eylemsizliğin o konforlu ama bir o kadar da çürütücü kozasında vakit öldürüyor. Bir süre sonra hayatı kazanmak zorunda olmadığınızda, zihniniz kaçınılmaz olarak varoluşun o dipsiz boşluğuyla ve "Ben ne yapıyorum burada?" çırpınışıyla baş başa kalıyor. 

Fakat işlerin rengini değiştiren ve Daisuke’yi diğer ikisinden keskin bir biçimde ayıran şey, o konforlu alanın bir kadınla sarsıldığı an oluyor. Oblomov aşkla uyanır gibi olup korkuyla yorganına geri saklanıyor, C. aradığı o imkansız uyumu bulamayarak sokaklarda kaybolmaya devam ediyor.  Daisuke ise, Michiyo’ya duyduğu aşkı kabullendiği an o aylaklık zırhını sırtından atıp fırlatıyor. Ailesi tarafından reddedilmeyi, parasız kalmayı ve toplumun dışına sürülmeyi bile bile o odadan çıkıyor; çünkü Daisuke sonunda sadece izleyen değil, acıyı ve gerçeği göze alarak yaşayan gerçek bir insana dönüşüyor.

Dijital Çağda Robert Nozick’in Deneyim Makinesi: Gerçek Mutluluk Nerede?

 

Felsefe tarihinin en sarsıcı sorularından biri, 1974 yılında Amerikalı filozof Robert Nozick tarafından sorulmuştu: Eğer size acısız, tamamen haz ve başarı hissiyle dolu sahte bir yaşam sunan bir "Deneyim Makinesi" teklif edilseydi, ömrünüzün geri kalanını bir tankın içinde geçirmeyi kabul eder miydiniz? Faydacılık akımının "insan eylemlerinin tek amacı en yüksek mutluluğa ve hazza ulaşmaktır" iddiasını çürütmek için tasarlanan bu düşünce deneyi, insanların büyük çoğunluğunun illüzyonlar yerine acısıyla tatlısıyla "gerçek" bir hayatı tercih edeceğini öngörüyordu. Nozick, insan ruhunun sadece iyi hissetmekle yetinmeyeceğini; gerçekten başarmak, somut bir karakter inşa etmek ve gerçeklikle doğrudan bağ kurmak isteyeceğini savunarak haz odaklı ahlak anlayışına büyük bir darbe vurmuştu.

​Ancak günümüze geldiğimizde, bu teorik makinenin cebimizde taşıyabileceğimiz kadar küçüldüğünü gördük. Sosyal medya platformları ve onların arkasındaki milyar dolarlık algoritmalar, insan beyninin gerçek bir başarı ile onun yapay simülasyonunu ayırt edememe açığını kusursuz bir iş modeline dönüştürdü. Bir paylaşıma gelen beğenilerin salgılattığı anlık dopamin, sonsuz kaydırma özelliğinin yarattığı hipnotik akış ve filtrelenmiş hayatların sunduğu yapay onaylanma hissi, bizi her gün kendi rızamızla bu dijital "Deneyim Makinesi"ne bağladı. Üstelik bu modern makine Nozick'in hayal ettiği gibi bizi gerçekten mutlu etmediği gibi sürekli bir yetersizlik ve dijital açlık döngüsünde tutarak sadece ekrana bağımlı kalmamızı sağladı.

​Bu noktada dijital dünyanın sunduğu "ucuz ve zahmetsiz hazlar" ile kitap okumak, blog yazmak veya sanatla ilgilenmek gibi "emek isteyen derin mutluluklar" arasındaki farkı görmek önem kazanıyor artık. Kitap okurken zihnimiz aktif bir şekilde çalışıp bir dünya inşa ederken ve eylemin sonunda kalıcı bir zihinsel doyum yaşarken; sosyal medyada tamamen pasif bir tüketiciye dönüştük ve günün sonunda uyuşmuş bir pişmanlıkla baş başa kaldık. Bu iki mutluluk arayışını kıyaslamak, bireyleri yargılamak açısından etik olmasa da bilinçli toplumların bireylerini koruması yönüyle irdelenmeli.

Kusursuz Eşleşmenin Kaotik Dünyası: John Marrs’ın "Gerçek Aşk" Kitabına Yakından Bakış

 

Sevgili blog, birkaç ay önce bitirip zihnimin tozlu raflarına kaldırdığım bir kitabı, John Marrs’ın Gerçek Aşk (The One) adlı eserini bugün senin sayfalarına geri çağırmaya karar verdim. Aradan geçen zaman bazı detayları silikleştirse de, ana hatları hatırladıkça aslında ne kadar üzerine konuşulacak, bilimkurgu soslu bir psikolojik gerilim olduğunu tekrar fark ettim. Kitap, "DNA analiziyle tek ve kusursuz eşinizi bulabilseydiniz ne olurdu?" gibi romantik bir hayalden yola çıkıp, bunu hızlıca toplumsal bir kaosa ve bireysel trajedilere dönüştüren bir kurgu sunuyordu.

​Hikaye, bu teknolojiyi kullanan beş farklı karakterin birbirine dolanan yaşamları üzerinden ilerliyordu. Özellikle seri katil Christopher’ın bir polisle eşleşip kendi karanlığıyla yüzleşmesi, evlenmek üzere olan bir erkeğin test sonucuyla tüm kimliğini sorgulaması ya da ölmüş bir eşleşmenin peşinden giderek karanlık bir aile sırrına bulaşan kadının hikayesi, kurguyu tek düze bir anlatı olmaktan çıkarıyordu. Bu çoklu perspektif kullanımı, yazarın insan doğasındaki zaafları, yalanları ve sırları oldukça keskin bir şekilde göstermesini sağlıyordu.

​Kitabın başarısı, bilimsel bir kesinliğin, insan psikolojisinin belirsizliğiyle çarpıştığı anlarda gizli. Karakterlerin genetik olarak "kusursuz" eşleşmelere sahip olmalarının, onların geçmişteki travmalarını veya karanlık yönlerini iyileştirmeye yetmediğini okumak, aslında "bilim her şeyi çözebilir mi?" sorusuna verilen oldukça net bir cevaptı. Birkaç ay önce okuyup üzerine pek de kafa yormadığım bu olay örgüsü, bugün zihnimde daha anlamlı bir yere oturuyor.

Uzak Bir Doğu, Tanıdık Bir Kadere Dair: Yaban Kazı

 

Uzun zamandır seninle şöyle baş başa verip okuduğum kitaplardan konuşamamıştık. Aslında birkaç ay önce bitirdiğim ama zihnimin bir köşesinde sessizce demlenmeye bıraktığım Mori Ōgai’nin Yaban Kazı romanını nihayet senin sayfalarına taşımak istedim. Meiji Dönemi Japonya’sının o kendine has, ağırbaşlı ve hüzünlü atmosferini bilirsin; işte bu kitap da tam olarak o dönemin kalbinden yakalıyor insanı. Kendi rızası dışında bir tefecinin metresi olmak zorunda kalan Otama’nın hikayesi, abartıdan uzak, son derece duru ama bir o kadar da iç burkan bir dille anlatılıyor. Kitabı bitirdiğimde, kaderin ve toplumsal beklentilerin insan hayatıyla nasıl sessizce oynadığını düşünmekten kendimi alamamıştım.

​Bilirsin, hikayelerin çok süslü ya da kalabalık olmasından ziyade böyle yalın ve derin olanını severim. Yaban Kazı da tam bu yüzden seninle paylaşılmayı hak ediyordu. Genç bir tıp öğrencisine duyulan o platonik, dile gelemeyen buruk aşk ve gökyüzünde süzülen yaban kazlarının simgelediği o özgürlük arzusu, sayfalar bittikten sonra bile insanı kovalıyor. Hayatın kaçırılmış fırsatları üzerine kurulu bu incecik roman, aradan aylar geçmesine rağmen bana hâlâ o durgun Tokyo sokaklarının kokusunu hissettiriyor.

​Tüm bu uzak coğrafya tasvirlerine rağmen, hikayeyi okurken bir an bile yabancılık çekmedim; aksine, sanki tamamen kendi kültürümüze ait bir romanı sayfalıyormuşum gibi hissettim. O dönem Japon toplumunun yaşadığı gelenek ve modernite çatışması, mahalle kültürü ve insanın iç dünyasındaki o tanıdık mahcubiyet bizden o kadar çok iz taşıyor ki... Sadece karakterlerin ve mekanların isimleri bizden olsa, hiç yadırgamadan bağrımıza basacağımız yerli bir başyapıt okuduğumu düşünecektim.

Nerede Kalmıştık Sevgili Blog?

 

Gelişen teknoloji, yapay zekalar, durmadan kaydırılan o dikey videolar ve her köşeden fırlayan "yeni nesil" mecralar derken zamanın akışına kapılıp seni biraz ıssız bıraktım, farkındayım. Kusura bakma, etraf çok gürültülüydü ve ben de şöyle bir trendlerin peşine düşüp etrafa bakındım. Ama ne yalan söyleyeyim; o platformdan o platforma koşarken, o algoritma baskısının içinde senin sunduğun o sakinliği, o benzersiz huzuru hiçbir yerde bulamadım. İnsan dijital dünyada ne kadar uzağa giderse gitsin, en çok kendi sessiz köşesini, kendi kütüphanesini özlüyormuş.

​Söz, seni bir daha bu kadar uzun süre yalnız bırakmayacağım. Dijital dünyanın o yorucu havasına küçük bir mola verip, senin o bildiğim sıcak topraklarına, asıl ait olduğum yere geri döndüm. Heybemde yine seninle paylaşacağım yeni kitaplar, izlediğim filmler ve hayata dair filtresiz düşünceler birikti. Sosyal medyanın o sahte parıltısı yerine, seninle baş başa kalıp dertleşmenin tadı çok başka. Hadi bakalım, tozunu alalım şu sayfaların; nerede kalmıştık?