Geçim Derdi Olmayanın Varoluş Sancısı: Oblomov, C. ve Daisuke

 

Natsume Sōseki’nin Ardından romanını bitirdiğimde, zihnimde dönüp duran o tanıdık hisle baş başa kaldım: Biz bu adamı daha önce nerede görmüştük? 

Kitabın başkarakteri Daisuke’yi okurken aklım hemen İvan Gonçarov’un Oblomov’una ve Yusuf Atılgan’ın Aylak Adam’ındaki C.’ye kaydı, çünkü bu üç adam bambaşka coğrafyalarda yaşasalar da aslında aynı ruhun çocukları. Hepsini ortak bir paydada buluşturan o büyüleyici ayrıcalık, geçim derdinden tamamen muaf olmaları; yani ekmek kavgası gütmedikleri için hayatı yaşamak yerine dışarıdan izleme lüksüne sahip olmaları.

​Oblomov derebeylik mirasıyla yatağından çıkmazken, C. babasından kalan parayla ayarlanmış toplumun sokaklarında yabancı bir gezgin gibi dolaşıyor; Daisuke ise Meiji dönemi Japonya’sında ailesinin harçlığıyla odasında kitap okuyup parfüm koklayarak sisteme pasif bir başkaldırı sergiliyor. İnsanlar rızkını kazanmak için koştururken bu üçlü, eylemsizliğin o konforlu ama bir o kadar da çürütücü kozasında vakit öldürüyor. Bir süre sonra hayatı kazanmak zorunda olmadığınızda, zihniniz kaçınılmaz olarak varoluşun o dipsiz boşluğuyla ve "Ben ne yapıyorum burada?" çırpınışıyla baş başa kalıyor. 

Fakat işlerin rengini değiştiren ve Daisuke’yi diğer ikisinden keskin bir biçimde ayıran şey, o konforlu alanın bir kadınla sarsıldığı an oluyor. Oblomov aşkla uyanır gibi olup korkuyla yorganına geri saklanıyor, C. aradığı o imkansız uyumu bulamayarak sokaklarda kaybolmaya devam ediyor.  Daisuke ise, Michiyo’ya duyduğu aşkı kabullendiği an o aylaklık zırhını sırtından atıp fırlatıyor. Ailesi tarafından reddedilmeyi, parasız kalmayı ve toplumun dışına sürülmeyi bile bile o odadan çıkıyor; çünkü Daisuke sonunda sadece izleyen değil, acıyı ve gerçeği göze alarak yaşayan gerçek bir insana dönüşüyor.