Sevgili blog, birkaç ay önce bitirip zihnimin tozlu raflarına kaldırdığım bir kitabı, John Marrs’ın Gerçek Aşk (The One) adlı eserini bugün senin sayfalarına geri çağırmaya karar verdim. Aradan geçen zaman bazı detayları silikleştirse de, ana hatları hatırladıkça aslında ne kadar üzerine konuşulacak, bilimkurgu soslu bir psikolojik gerilim olduğunu tekrar fark ettim. Kitap, "DNA analiziyle tek ve kusursuz eşinizi bulabilseydiniz ne olurdu?" gibi romantik bir hayalden yola çıkıp, bunu hızlıca toplumsal bir kaosa ve bireysel trajedilere dönüştüren bir kurgu sunuyordu.
Hikaye, bu teknolojiyi kullanan beş farklı karakterin birbirine dolanan yaşamları üzerinden ilerliyordu. Özellikle seri katil Christopher’ın bir polisle eşleşip kendi karanlığıyla yüzleşmesi, evlenmek üzere olan bir erkeğin test sonucuyla tüm kimliğini sorgulaması ya da ölmüş bir eşleşmenin peşinden giderek karanlık bir aile sırrına bulaşan kadının hikayesi, kurguyu tek düze bir anlatı olmaktan çıkarıyordu. Bu çoklu perspektif kullanımı, yazarın insan doğasındaki zaafları, yalanları ve sırları oldukça keskin bir şekilde göstermesini sağlıyordu.
Kitabın başarısı, bilimsel bir kesinliğin, insan psikolojisinin belirsizliğiyle çarpıştığı anlarda gizli. Karakterlerin genetik olarak "kusursuz" eşleşmelere sahip olmalarının, onların geçmişteki travmalarını veya karanlık yönlerini iyileştirmeye yetmediğini okumak, aslında "bilim her şeyi çözebilir mi?" sorusuna verilen oldukça net bir cevaptı. Birkaç ay önce okuyup üzerine pek de kafa yormadığım bu olay örgüsü, bugün zihnimde daha anlamlı bir yere oturuyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder